Blijft goed in ‘t hoofd hangen. I got four words for you: …
Super coole chicks.
Johan is een vervelend kutvoetballertje maar hij heeft zich voorgenomen om eens de plaatselijke supermarkt te reorganiseren. Hij zet de melk vooraan bij de ingang, want dat heeft iedereen sowieso nodig, en de hagelslag zet hij op de onderste schappen voor de kinderen. Winkelkarretjes wil hij graag verplichten, omdat hij mandjes niet elegant vindt. Mensen met een volle klantenkaart mogen met hem op de foto, en krijgen daarna het recht om gebruik te maken van de VIP kassa. Dat wil zeggen, als ze de speciale badge omhangen waarop de foto te zien is van hun en hem. Na vele dagen in de winkel rondhangen bij de koffieautomaat, begint het hem een beetje de strot uit te hangen. Niet alleen maakt zijn winkel verlies als de nete, hij krijgt steeds minder erkenning voor de schitterende doelpunten die hij niet zo lang geleden maakte. Het duurt daarom niet lang voordat hij de tent sluit.
Teruggekeerd op het voetbalveld speelt hij de eerste wedstrijd tegen zijn voormalige vakkenvuller Geert, die nu werkloos is. Je zou verwachten dat de verdediger Geert hem verrot zou schoppen, maar hij is eigenlijk heel vriendelijk, en laat hem (op wat show na) gewoon passeren. Johan is verbaasd, maar gesterkt in het vertrouwen in zijn dorpsgenoten. In een volgende wedstrijd tegen Arie (kassa) krijgt hij weer niet het verwachte pak slaag of de grove rode kaart overtreding (een kaart die hij verwacht dat de scheids niet zou geven omdat dat Ans is, de winkelkarretjes beheerdster). Zo gaat het wedstrijd na wedstrijd, en hij voelt dat er weer nieuwe mogelijkheden aan de horizon prijken. Het duurt niet lang tot hij weer een ingeving krijgt.
Ditmaal wil hij een zonnestudio beginnen, waarbij mensen voor en na met hem op de foto mogen. Degenen met de meest toegenomen bruintint krijgen een shirt waarop staat: Johan de Zonnekoning. In de kantine na de derby biedt Geert aan opnieuw de klantenkaarten te ontwerpen. En zo stort Johan zich andermaal in het avontuur.
Een juweeltje van Hunter, niet speciaal voor Dion, maar wel ter aanmoediging van o.a. Kader Abdollah:
Too many people in this gutless world have come under the impression that writers are a race of finks, queers and candy asses to be bilked, cheated and mocked as a form of commercial sport. It should be noted, therefore, in the public interest, that some writers possess .44 Magnums and can puncture beer cans with 240-grain slugs from that weapon at a distance of 150 yards. Other writers, it is said, tend to enjoy violence for its own sake, and feel that a good fight, with the inevitable destruction of all nearby equipment and furniture, is nearly as fine for the nerves as a quart of John Powers Irish [whiskey]. ( The Proud Highway )
