13th
De stilte coupe: werkt het? Een kritische verhandeling.
(1) Het is stil in de coupe. Een stel meiden praat zachtjes met elkaar. Niemand heeft er last van. In de bank naast mij staat ineens een vrouw op die ook al 2 keer naar de wc gelopen is en zegt tegen de meisjes dat ze stil moeten zijn. Ze zijn een beetje verbouwereerd maar blijven stil. Nu zit ik de hele tijd te denken dat zij stil moeten zijn in ongemakkelijke stilte. Wat doe je dan? Naar buiten kijken, elkaars blik vermijden. Ik zou ook bang zijn voor de slappe lach. Het leidt af.
(2) Het is stil in de coupe. Een stom stel komt binnen (de man klinkt als Maarten ‘t Hart). De man zegt: “zie je wel? Hier is het lekker rustig.” En ze beginnen te praten en omdat ze de enigen zijn die praten kan je het hele (suffe) gesprek volgen. Nu word ik afgeleid van mijn boekje. Nu hoor ik ook dat de overbuurman kauwgum kauwt. Naast mij zitten twee dove mensen: normaliter ideale mensen voor in de stiltecoupe (hoewel dove mensen daar ook meteen het minste profijt van hebben). Nu hoor ik hoe hun synthethische jassen wrijven en schuiven bij hun gebarentaal. Bek houden! Achter mij zit iemand Kings of Leon te luisteren: die zeikstem komt over de oordopjes heen (is het vergelijkbaar met Phil Collins?). Volgende keer lekker in de teringherriecoupe waar alle lawaai elkaar opheft.
Toch, de vrouw hiertegenover heeft geen kaartje en dat kunnen we lekker meemaken. Ze scheldt alleen niet. Balen.
